| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:51 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
|
||
|
|
|
|
نمایی از دید پرنده از بالای آسال همراه با فضای الحاقی |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:49 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
از آنجایی که مردم این منطقه علاقه زیادی به هنر دارند و مکان مناسبی برای نمایش فعالیت های هنریشان وجود ندارد و با توجه به موقعیت جغرافیایی بنای آسال در شهر و تاریخچه آن به این نتیجه رسیدیم که این بنا را به عنوان خانه فرهنگ و مکانی برای نمایش آثار هنری اعم از دائم و موقت در نظر بگیریم.
------------------------------- نمایی از دیوار قبرستان موجود در سایت
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:21 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
مراحل طراحی کف فرش بخش اصلی بنا
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:9 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
توضیح: این تابلو در مهرماه ۱۳۸۷ نصب شده است.
نهیه متن و طراحی و نصب تابلو: شهرام صالحی |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:4 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
روزنه هایی در جداره سقف بنای آسال وجود داشته که به احتمال زیاد به منظور نورگیری و تبادل حرارتی ایجاد شده است. ما از پنجره هایی به همان فرم و در همان مکان ها در طراحی استفاده کردیم که قابلیت باز و بسته شدن در موارد نیاز را داشته باشد
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 12:0 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
در طراحی میز وسط ابتدا طرح های 1 و 2 طراحی شد اما بدلیل اینکه فرم دایره فضا را زیاد اشغال می کرد و فرم مربع نیز ناقص به نظر می رسید با توجه به پنج اتاقی که در بنای آسال وجود دارد در طراحی میز از پنج ضلعی استفاده شد
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 11:46 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
سایر اطلاعات تکمیلی در مورد شناسنامه بنای آسال خور در یک جدول مجزا در فایل word بصورت کامل نمایش داده شده است که میتوانید از لینک زیر دانلود کنید:http://asaal2008.persiangig.com/image/shenasname%20banye%20Asaal%20khour-larestan.doc |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 11:37 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
||||||||||||||||
|
تاسیسات گرمایش و سرمایش بنای اسال:
|
|||||||||||||||||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 11:31 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
|||||||||||||||||
|
|
|
|
|
این وبلاگ درسی می باشد، در ادامه بخش های تکمیلی که با گروه جدید در ترم اول مهرماه ۱۳۸۷ شروع و دربهمن ماه سال ۱۳۸۷ به پایان رسید... اضافه میشود.
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 1:52 توسط طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت 6:17 توسط شهرام صالحی
|
|
||
|
|
|
|
|
شناسنامه بنا: Identity: ------------------------------------------------------------------ نام بنا : آسال(عصارخانه) شهر خور - لارستان - فارس The name of building: Asaal (Assar khaneh) of Khour - Larestan - Fars ------------------------------------------------------------------ دوره ساخت : صفويه(ساساني...؟) Epoch build: Safavid (Sassanid) ------------------------------------------------------------------ شماره ثبت در ميراث فرهنگي کشور : 12763 The number of registration in culture heritage: 12763 ------------------------------------------------------------------ تاريخ ثبت : 11/5/84 The time of registration 2005 ------------------------------------------------------------------ مکان : استان فارس – شهرستان لارستان – شهر خور- مرکز شهر - محله ي بالا Site: Fars - Larestan - Khour - canter of city - Mahalle bala ------------------------------------------------------------------ استاد راهنما: مهندس محمد جواد زاده Assistant: Eng. Mohammad Javadzadeh ------------------------------------------------------------------ دانشجو: شهرام صالحي Student: Shahram Salehi ------------------------------------------------------------------ اتمام پروژه: اسفند ماه 1386 Completion of project: March 2008 ------------------------------------------------------------------ : google earth و GPSآدرس N: 27^ 38` 39,71" E: 54^ 20` 31,14" ------------------------------------------------------------------ |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 5:16 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|
|
موقعيت جغرافيايي در ایران: خور يكي از شهرهاي استان فارس و همجوار شهر لار مي باشد كه از نظر جغرافيايي در عرض 27 درجه و 38 سانتي گراد شمال و طول 45 درجه و 20 سانتي گراد شرقي قرار دارد و از ضلع شمال به شهر قديم لار و از ضلع جنوب به صحراي نيمه و سنخود و جاده اصلي لار ـ بستك و كوه تنگ خور و كرمستج و هرمود و صحراي باغ و از غرب به شهر جديد لار و از شرق به روستاي براك و قریه ای متروكه به نام "پاي دژ"(پدز) و از شمال شرقي به لطيفي محدود مي باشد. ارتفاع آن از سطح دريا 798 متر و طبق آخرين اطلاعات مساحت شهر خور حدود 000/700/3 متر مربع مي باشد كه از مركز شهر تا شهر قديم لار حدود 3 كيلومتر فاصله دارد آب و هواي شهر خور بعلت قرار گرفتن در ناحيه نيمه بياباني گرم و خشك بوده كه كشاورزي در شهر خور بعلت كمبود آب و نزولات آسماني رونق چنداني ندارد. داراي بارندگي نزديك به 30 ميليمتر و متوسط درجه حرارت و اقليم شمال 22 درجه و ميانگين 10 ساله بوده و بيشترين بارندگي در فصل زمستان اتفاق مي افتد . ساختار شهري : خور شهري با قدمت تاريخي و داراي بافت روستايي مي باشد... باکوچه هاي تنگ و رودخانه هاي فصلي مارپيچ و بعضاً خانه هاي به جا مانده خشت و گلي قديم در کنار خانه هاي نسل جديد شهري، که در مسير راه اصلي لار- بندر عباس قرار دارد. دو خيابان اصلي از مرکز شهر به دو قسمت منشعب مي شوند که يکي از شمال به شهر قديم و ديگري از غرب به شهر جديد لار متصل اند. "روستاي خور" طبق مصوبه مورخ 1/3/1382 هجري شمسي در هيئت محترم وزيران به" شهر خور" ارتقا يافت. و با مستقل شدن شهرداري خور هم اينک با اتکال به خداوند با سرعتي مثال زدني به سمت پيشرفت و زيبايي گام بر مي دارد.
به دلیل عدم وجود منبع معتبر، در مورد تاریخ بسیاری از روستاها و برخی از شهرها، نمی توان به طور دقیق از قدمت آن ها سخن به میان آورد و شهر خور نیز از این قاعده مستثنی نیست. اما آن چه مسلم است و نتیجه تحقیق و پرسش از کهنسالان و کتاب های تاریخ منطقه و مشاهدات عینی می باشد می توان قدمت خور را این گونه بیان کرد: بر اساس آثار به جا مانده موجود، مانند «آسال» ، «قلعه آسال» ، «چاه دِیلَو یا دولاب» وآثاری که طی نیم قرن گذشته از بین رفته مانند «تُنب پَرگُو» (پرگان) و تپه معروف به «تنب حسن گِنا» می توان گفت که سال ها قبل از ورود اسلام به منطقه لارستان، گروهی از پیروان دین زرتشت در خور می زیستند به نام «گبریان» که در اصطلاح محلی به آنها گور می گویند. محل سکونت آن ها قسمت های شمالی محله بالا بر فراز تپه ای بلند به نام «تنب پَرگو» بود وقسمت غرب این مکان بر تپه با ارتفاعی کمتر معروف به «تنب حسن گنا» بوده است. معرفی آثار تاریخی: تُنب پَرگو: این محل دارای ویژگی هایی بوده است از قبیل اینکه اطراف این محل، خندقی به عمق نسبتاً زیاد برای محافظت مردم از حمله دزدان و غارتگران حفر شده بود و تنها در محلی برای رفت و آمد، از پهنای خندق کاسته شده بود. در کنار آن از دو آب انبار بزرگ پر آب و بدون سقف جهت انتقال آب استفاده می کرده اند. به احتمال زیاد در تنب پرگو بیشتر بزرگان و طبقات مرفه اجتماع می زیستند و در قسمت غرب این محل که دارای ارتفاعی کمتر می باشد و بعدها به (تنب حسن گنا) معروف شده است. و در طرف غرب رودخانه خشک قرار دارد، بیشتر افراد ضعیف جامعه زندگی می کرده اند. آسال خور: یکی از بناهای کهن، ناشناخته و متأسفانه مهجور منطقه می باشد. که در ادامه توضیحات کاملتری در مورد این بنا ذکر خواهد شد. از دیگر آثار به جا مانده گبریان می توان به (قلعه آسال) معروف به قلعه خواجه رضای خوری بر فراز کوه آسال و چاه دِیلَو (دولاب) در قسمت جنوب شرقی این کوه اشاره نمود. این قلعه برای پاسبانی از خور بنا شده است و بنا به قولی این قلعه در بالای کوه به طرف غرب دارای دیوارهایی حصار مانند بوده و قلعه آسال در واقع قسمت اصلی آن می باشد، با ارتفاع زیاد که هم اکنون با فرو ریختن دیوارهای آن پر شده است. حتی امروزه هم اگر بخواهیم دقیق به قسمت بالایی کوه در نزدیکی (درخت کُنار) و بالای این درخت در سمت غرب کوه نگاهی بیندازیم تعداد زیادی سنگ و آثاری از دیوارهای سنگی آن حصار را مشاهده خواهیم نمود. (البته به گفته جناب دکتر جمشید صداقت کیش، نوع سنگ چینی قلعه ، مربوط به عصر صفویه می باشد... که احتمالاً قلعه در این دوره تجدید بنا شده است.) چاه دِیلَو(دولاب) : این چاه که در اواسط ضلع جنوبی کوه آسال قرار دارد توسط گبریان برای تأمین آب قنات حفر شده است. دلیل اینکه این چاه در بالای کوه حفر شده شاید به این خاطر بوده است که برای آبیاری مزارع آب از مکانی با شیبی بلند سرازیر شود که در موقع استفاده و تقسیم آب دچار مشکل نشوند. قنات دولاب و قنات «پَدِز» که از «کوه سیاه» سرچشمه می گیرد بسیار شبیه بوده است که ویرانه ها و بسیاری از قسمتهای عمده آن هم اکنون در روستای ویران شده پدز موجود است. کهنسالان میگویند برای شکستن آن سنگهای سخت، گبریان از نوعی صمغ مخصوص استفاده میکردند. در قرن اخیر هیچ وقت این چاه آبی نداشته است. شاید ابتدا این چاه آب داشته و سپس پر شده است و یا گبریان در محاسباتشان برای رسیدن به آب دچار اشتباه شده اند. چون علاوه بر این چاه، چاه های گبری دیگری هم در مسیر قنات موجود بوده است که بتوانند از آب آن استفاده کنند. یکی دیگر از آثار به جا مانده گبریان، قبرستان آنها بوده است که در محله پایین در دامنه «کوه نَرمَکو» قرار داشته است. و هنوز هم سنگ قبرهای معروف به «سنگ گبری» که بعداً بر روی آنها اسمهای اسلامی حک شده است موجود می باشد. اما دیگر آثار به جا مانده : «سنگ أو» یا سنگ آب، جهت آب دادن به دامها، تخته سنگی که بر روی آن چهره انسانی نقش بسته بود، کوزه پراز سکه قدیمی ، خمره پر از گل خشک شده «کُنار» و سنگهای سفالی و سنگی سوراخ (لوله مانند)، سنگ کروی شکل و تقریباً صاف شاید جهت آسیاب و کوزه پر از نقره و... از دیگر آثار کشف شده و به جا مانده گبریان بود که متأسفانه طی سالهای نه چندان دور(کمتر از ربع قرن) قلع و قمع شده اند یا توسط افرادی به جاهای دیگر منتقل گشته اند. لازم به ذکر است قلعه پرگو تا نیم قرن گذشته تقریباً با همان شکل قدیمی پا برجا بوده است. سرانجام، زرتشتیان با ورود اسلام به ایران دچار دگرگونی سرنوشت میشوند. و زرتشتیان خورهم پس از ورود اسلام به منطقه لارستان در زمان عمربن عبدالعزیز طی سالهای (102-99) هجری قمری و مدتی بعد که فرزند وی عبدالله حاکم فارس بوده است(129-126ه.ق) به هند مهاجرت کرده ویا احیاناً مسلمان شده اند. اما آنچه مسلم است در خور نمانده اند و آنچنان که معلوم است خور مدت مدیدی به عنوان سکونت گاه دائمی مردم نبوده تا اینکه قریب به چهار قرن گذشته اقوامی در خور، در کنار آثار بجا مانده از گبریان درجنوب تمب پرگو سکنی میگزینند(اقوام معروف به پَنکِی ها). از آنجایی که خور در مسیر راه کاروانیان قرار داشت کم کم به مردم دیگر مناطق شناسانده شد. و به دلیل اینکه خور در یک سرزمین کم ارتفاعِ مخروط افکنه کوه های «تنگ خور» که از اطراف، خانه های آن در دید قرار ندارد واقع شده بود و ازنگاه غارتگران و دزدانی که منطقه را خوب نمی شناختند تا حدودی ایمن بود و همچنین وجود آب و سفره های زیر زمینی، مورد توجه قرار گرفته و کم کم به جمعیت این مکان افزوده شد. و اقوامی از مناطق اطراف و دور دست طی چند قرن گذشته خور را زادگاه خویش قرار دادند. از جمله مردم جاهایی مثل: روستای پدز(پای دژ) پس از غارت و ویرانی، کرمستج، دنگز، لامرد، اوز، فیروزآباد، و از روستاهای اصفهان و... طبق منابع موجود در کتاب تاریخ لارستان، موجودیت خور در زمان حکومت ناصر الدین شاه قاجار بین سالهای (1367-1313ه.ق) رسمیت یافته است. دو بنای تاریخی خور هم در این دوران تأسیس شده است یعنی مسجد جامع قدیم خور و حمام تاریخی (ثبت شده در فهرست میراث فرهنگی کشوری) که همچنان شکل و ظاهر اولیه خود را حفظ کرده اند |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 5:10 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|
|
این بنای کهن در مرکز شهر خور از توابع شهرستان لارستان در جنوب استان فارس قرار گرفته است.ظاهر آن گنبدی شکل و شبیه به آب انبارهای موجود در منطقه می باشد، که شامل 5 اتاقک در فضای دوّار درونی آن می باشد، که سالهای دراز در مقابل باران و سرما و گرمای طاقت فرسای جنوب و ناملایمت های ما آدمیان همچنان پا برجا واستوار خود نمایی می کند ... در مورد تاریخچه ساخت بنا دو روایت موجود است که به شرح زیر می باشد: - قول اول : گویند این بنا عبادتکده زرتشیان(گبریان) قدیم بوده است، که در محلی به نام « تُمب پَرگو» در شمال شهر زندگی می کرده اند. همچنان که طبق شنیده ها هفت بنا مانند آن در منطقه " بُکل کَنتَه" در شهر حیدر آباد هندوستان موجود است که همراه با تزئینات و نگهداری صحیح مورد استفاده مردم در مراسم دینی می باشد... در لغت نیز «آسال» به معنی بنای مقدس آمده است... - قول دوم : که می گویند این بنا در زمان شاه عباس صفوی در راستای طرح احداث کاروان سرا در سرتاسر ایران برای استفاده مسافران و رهگذران ساخته شده است.(میراث فرهنگی نیز طبق تحقیقات اولیه تاریخ ساخت آن را دوران صفویه ثبت نموده است). البته استفاده از این بنا به عنوان کاروان سرا بر هیچ کس پوشیده نیست، اتاقک های آن و همچنین اصطبل نگهداری حیوانات آن(که هم اکنون تخریب شده است) نیز نشان از کاروان سرا بودن آن است. ورودی این بنا دارای طاق تزئینی بوده است که بر اثر بی توجهی از بین رفته است. اما وجه تمایز این بنا با سایر کاروانسراهای منطقه که هم اکنون نیز ویرانه های !! آنها باقی است ظاهر گنبدی شکل و ویژگی های منحصر به فرد آن می باشد که به هیچکدام از کاروانسراهای منطقه شبیه نمی باشد (از جمله کاروانسرهای: صحرای «سِنخود» و «نِیمه» در بیست و سی کیلومتری جنوب شرقی شهر خور ، کارونسرای بین راه روستای هرمود – لار در پنجاه کیلومتری شهر خور ، کارونسراهایی که قبلاً در کمتر از نیم قرن گذشته در شهر لارواقع بود و هم اکنون تخریب گشته اند در سه کیلومتری شمال غرب شهر خور ، کارونسراهای بین شهر لار و روستای کورده در بیست کیلومتری شمال شهر خور و ...) که اکثراً توسط حاکمان وقت در زمان رضا شاه به خاطر سوء استفاده راهزنان و دزدان از این اماکن غیر قابل استفاده گشته اند. بنابراین ؛ گویا قول اول قابل تأمل تر باشد، که این بنای هزار ساله همان معبد قدیمی می باشد که در دوران صفویه تعمیر جدی شده و به عنوان کاروانسرا مورد استفاده قرار گرفته است. حضور گبر نشینان در خور و " قریه پای دژ" در یک کیلومتری شرق شهر خور را نیز می توان از دلایل این ادعا دانست که آنها از این بنا در مراسم مذهبی شان استفاده می نمودند. در قرن معاصر تا به حال از این بنای مستحکم علاوه بر کارونسرا و اصطبل استفاده های دیگری نیز شده است: از جمله محل ساخت باروت در گذشته های نه چندان دور، و به عنوان آسیاب در سال 1330 ه.ش، محل ساخت «ارده» خرما، تعمیر گاه وسایل برقی (از دهه 1360 تا سال 1382 ه.ش)و انبار سیمان (در سال 1385)" آسال" در مورخه 11/5/84 به نام "عصارخانه شهر خور لارستان" به شماره 12763 در میراث فرهنگی کشور به ثبت رسيده است، این بنای تاریخی هم اکنون نیازمند توجه سریع مسئولان محترم می باشد، تا از نابودی نجات یابد و با توجه به قرار گیری آن در مسیر اصلی ورودی و خروجی شهر محلی باشد با کاربری مناسب. به امید آن روز که عملاً حافظ میراث پدرانمان باشیم... انشالله |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 5:0 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 4:50 توسط شهرام صالحی
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
پلان وضع موجود
پلان طرح مرمت بنای آسال
نمای کلی از آسال
آسال از نمای نزدیک
(جهت مشاهده بهتر تصاویر میتوانید با کلیک راست نمودن و انتخاب گزینه save as... و ذخیره آنها بر روی سیستم خود و سپس باز کردن تصاویر با استفاده از برنامه های تحت ویندوز انها را در قطع واقعی مشاهده نمایید.) |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 4:44 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 3:52 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|
|
پی بنای آسال از سنگ و ساروج ساخته شده است، همچنین مصالح به کار رفته در گنبد بنا نیز از همین مصالح می باشد که توانسته است تا کنون دوام بیاورد... از عواملی که باعث تغییر و صدمات به بنا شده است می توان به موارد زیر اشاره نمود که اکثراً ناشی از عدم توجه و نظارت کارشناسان ناشی شده است که عده ای بدون هیچ مسئولیتی هر گونه که خواسته اند با این بنا برخورد نموده اند، این بنا تا اواخر دهه ی پنجاه هنوز شکل و نمای اولیه را با کمترین تغییرات داشت که با اجاره دادن توسط اداره محترم اوقاف به افراد مختلف و عدم توجه به قدمت بنا، افراد عادی هر گونه برخوردی که خواستند با بنا کردند: - ساخت غسالخانه قبرستان جنب آن (که در سال 1385 توسط شهرداری خور تخریب شد) و تخریب یکی ازاتاقک های آن، با وجود اینکه قبرستان آنقدر فضای آزاد دارد که به هیچ وجه نیازی به این کار نداشت. - ساخت توالت و وضوخانه قبرستان، (که وضو خانه آن در سال 1384 تخریب شد) و از بین بردن یکی از اتاقک ها با ساخت سکوی وضو خانه؛ - اثرات رطوبت ناشی از چاه آب غسال خانه و توالت؛ - تغییرات کاملاً آزادانه مستأجرین محترم اوقاف در بنا، که منجر به مسدود کردن پنجره ها و اتاقک ها شد، همچنین تغییر نمای در ورودی؛ - پر کردن کف بنا و حوضچه باقی مانده ازعصارخانه به وسیله مخلوط گل و سنگ و روکش سیمان در سال 1385 بعد از ثبت بنا...!! توسط مستأجر محترم اوقاف، همچنین مسدود کردن کلیه دهانه ها و اتاق های باقی مانده؛ - باز بودن در ورودی آن به روی عموم و مغرضین، که در سال 1385 منجر به دو بار آتش سوزی به وسیله قرار دادن کپسول های گاز در میان شعله های آتش لاستیک های خودرو شد. (البته با حضور به موقع آتش نشانی تنها منجر به تغییر هوای مطبوع بنا و همچنین سیاه شدن کامل دیواره های بنا شد)؛ - نزدیک بودن بیش از حد ضلع جنوب شرقی به خیایان اصلی و اثرات ناشی از عبور و مرور خودرهای سنگین (که بلوک گذاری مورد نظر در اواخرسال 1385 صورت گرفته است...!!) که باز هم در نقشه های خیابان کشی شهر توجه شایسته ای به حریم بنا نشده است. - و متأسفانه همچنان عدم نظارت کارشناسان...؛ |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 3:44 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
|
|
|
از آنجایی که این بنا در مسیر اصلی شهر قرار دارد، و یکی از نقاط تمرکز مسافران و عابران از شهر خور می باشد، تعمیر و بازسازی آن بسیار مهم و اورژانسی است... چرا که متأسفانه قبل از ثبت در میراث فرهنگی، در شرف خرید و فروش و تخریب قرار داشت، و نگارنده نیز به خاطر ثبت این اثر، بارها از جانب بعضی ها مورد سرزنش قرار گرفته است... که چرا بنایی با این شکل و شمایل را ثبت نموده که باعث ناهمگونی با وضعیت شهر باشد...!! همچنان که در گاه شماری بنا ذکر شد، در سال 1385 نیز دو بار توسط مغرضان و ذینفعان طعمه حریق شده که خوشبختانه با اقدام به موقع آتش نشانی این بنای تاریخی جان سالم به در برده است. بعید نیست با ادامه این وضعیت و عدم رسیدگی، نظارت و حفاظت کارشناسان، در آینده ای نزدیک تنها به ذکر "نام" بنا قناعت کنیم... انشالله با همت مسئولان محترم میراث فرهنگی، اوقاف، شهرداری و شورای اسلامی خور، با تعمیر جدی و اختصاص بودجه کافی برای مرمت آن، بتوان «آسال» را به عنوان یک الگوی موفق، در جهت تفهیم مردم منطقه برای حفظ آثار تاریخی شان تبدیل کنیم. چرا که همیشه از گوشه و کنار می شنویم که در فلان شهر و فلان روستای منطقه بنایی قدیمی را تخریب نموده اند ... !! چرا که متأسفانه کمتر نظارتی بر آنها صورت می گیرد. امید که در آینده با موظف کردن "شهرداری ها و شوراهای اسلامی" به ثبت آثار تاریخی و تلاش در راه حفظ آنها، گام بلندی در راستای حفظ آثار تاریخی میهن عزیزمان برداریم. با تعمیر بنای تاریخی آسال خور می توان این مکان را به مکانی کاملاً مفید مبدل نمود، از جمله نمایشگاه عرضه دائمی آثار هنری جوانان و نوجوانان شهر خور که متأسفانه هنوز در هیچ جای شهر مکانی دائمی برای عرضه و نمایش اثار هنرمندان وجود ندارد، یا میتوان این مکان را به دفتر کمیته فرهنگی و نشر یه خور تبدیل نمود.. به هر حال آسال پتانسیل بسیار مناسبی است برای تبدیل شدن به خانه فرهنگ خور.... به امید آینده ...
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 3:41 توسط شهرام صالحی
|
||
|
|
درباره |
|
استان فارس - شهرستان لارستان - شهر خور قدمت: صفویه(ساسانی؟) استاد راهنما: مهندس محمد جواد زاده دانشجو: شهرام صالحی اسفند ماه 1386 ================ این وبلاگ درسی می باشد،در ادامه بخش های تکمیلی که با گروه جدید در ترم اول مهرماه ۱۳۸۷ شروع و دربهمن ماه سال ۱۳۸۷ به پایان رسید اضافه میشود. اسامی گروه جدید: طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
بهمن 1387 اسفند 1386 |
||
|
|
نویسندگان |
|
|
شهرام صالحی طاهره عباسی - صاحبه مهدی زاده - سارا اصاغر |
||
|
|
پیوندها |
|
|
دیباچه معماری وب نگارنده |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
